Na lessen aan verschillende academies bleef vooral het verlangen naar vrijheid: mijn eigen ‘taal’ zoeken, intuïtief werken en experimenteren, toelaten wat zich aandient.

Toen ik borstkanker kreeg, ging het creatieve licht uit. Ik werd overspoeld door een emotionele tsunami, en had geen handvaten om hiermee om te gaan. Een uitspraak van een dierbare vriendin bracht me terug in beweging:

Ga uit je hoofd,
en maak iets moois
van iets lelijks.

Stap voor stap begon ik vorm te geven aan angst, kwetsbaarheid en onzekerheid, maar ook kracht en hoop.

Vandaag wil ik met mijn werk zichtbaar maken wat soms moeilijk te zeggen is. Ik hoop dat het iets raakt, een andere blik opent, of gewoon een warme glimlach brengt.